Daleen sit alleen aan die kombuistafel. Die huis is stil. Die skooltas lê eenkant, die middagson val skeef deur die venster. Voor haar lê die Bybel.
Sy blaai stadig, nie haastig nie, totdat sy weer by die woorde kom wat sy Sondag gehoor het.
Sy lees dit sag, amper soos ’n fluistering:
“Vra, en vir julle sal gegee word; soek, en julle sal vind; klop, en vir julle sal oopgemaak word.”
Haar ma kom verby en hou stil.
“Wat lees jy daar, Daleen?”
“Dieselfde teks as Sondag ma,” sê sy sonder om op te kyk. “Ek dink ek het hom nog nie klaar gehoor nie.”
Die ma glimlag en gaan sit langs haar. “Wat bedoel jy?”
Daleen trek haar skouers liggies op. “Ek dink God praat nie net een keer nie.”
Hulle sit ’n rukkie stil.
Toe sê Daleen: “Dink ma God luister nog, al is dit nie Sondag nie?”
Die ma kyk na die oop Bybel. “Ek dink Hy luister veral dan.”
Daleen knik.
Sy plaas haar hand bo-op die bladsy, soos iemand wat aan ’n deur raak. Nie hard nie. Net genoeg om te weet dit is daar en iewers, diep in haar hart, weet sy: die deur is nog oop.