Lukas 23:6–12
Die wêreld waarin mense leef, is een wat altyd iets wil sien. Bewyse, wonders en sigbare resultate bepaal dikwels wat mense bereid is om te glo. Hulle wil eers sien, en dan sal hulle dalk vertrou. Hierdie ingesteldheid is egter nie iets nuuts nie. Dit was reeds sigbaar in die dae toe Jesus voor Herodes gebring is.
Herodes het lankal van Jesus gehoor. Die stories oor Hom het wyd versprei – stories van genesings, wonders en gesag. In sy hart het daar ’n nuuskierigheid gegroei, ’n begeerte om hierdie man self te sien. Toe die geleentheid uiteindelik kom en Jesus voor hom staan, was Herodes bly. Dit was vir hom ’n besondere oomblik.
Maar sy blydskap was nie gebore uit geloof nie. Hy het nie verlang om die waarheid te hoor of om voor God te buig nie. Hy het iets anders gesoek. Hy wou ’n wonderwerk sien. Hy wou ’n teken hê, iets wat hom sou vermaak en beïndruk. Hy het gekyk na Jesus, maar hy het nie werklik gesien wie voor hom staan nie.
En toe gebeur iets wat niemand verwag het nie: Jesus praat nie. Die Koning swyg.
Vir baie sou hierdie stilte soos swakheid lyk, asof Jesus niks het om te sê nie of nie in staat is om Homself te verdedig nie. Maar die waarheid lê dieper. Hierdie stilte was nie ’n teken van onmag nie; dit was die stilte van selfbeheersde gehoorsaamheid. Jesus het nie geswyg omdat Hy nie kon praat nie, maar omdat Hy gekies het om stil te bly. Hy het geweet watter pad voor Hom lê, en Hy het dit doelbewus geloop – die pad wat na Golgota sou lei.
Herodes het begin om vrae te vra. Hy het Jesus met baie woorde ondervra, hopend op ’n reaksie, op iets wat sy nuuskierigheid sou bevredig. Maar Jesus het nie geantwoord nie. Geen woord het oor sy lippe gekom nie. Hierdie stilte het gewys dat Herodes se hart nie oop was vir waarheid nie. Sy vrae was nie die vrae van iemand wat soek na God nie, maar van iemand wat homself wil vermaak.
Die stilte van Jesus het dus betekenis gedra. Dit het getuig van die feit dat God se waarheid nie oppervlakkig hanteer kan word nie. Dit word nie gegee aan ’n hart wat nie wil buig nie. Terwyl Herodes gepraat het, het Jesus geswyg – en in daardie stilte was Hy besig om die wil van die Vader te volbring.
Intussen het die leiers en die soldate rondom Hom begin optree. Hulle het Hom bespot en verneder. Hulle het vir Hom ’n pragtige kleed aangetrek, asof Hy ’n koning was, maar dit was nie eer nie – dit was spot. Die ironie van die oomblik was diep: hulle het met Hom gespot asof Hy ’n koning is, terwyl Hy werklik die Koning was.
Die wêreld het nie herken wie voor hulle staan nie. Hulle het gekyk, maar nie gesien nie. Hulle het gehoor, maar nie verstaan nie. Wat vir hulle ’n geleentheid vir spot was, was in werklikheid die begin van die diep vernedering wat sou lei tot die kruis.
En tog het Jesus hierdie pad nie teësinnig geloop nie. Hy het dit gekies. Hy het nie teruggedraai nie, nie Homself verdedig nie, nie probeer ontsnap nie. Hy het die spot en die verwerping gedra, wetend dat dit deel is van God se groter plan van verlossing.
Aan die einde van hierdie ontmoeting gebeur iets opmerklik. Pilatus en Herodes, wat voorheen vyande was, word vriende. Wat hulle bymekaar bring, is nie die waarheid nie, maar hulle gedeelde houding teenoor Jesus. In hulle verwerping van Hom vind hulle ’n vorm van eenheid. Dit wys hoe maklik mense saamstaan wanneer dit kom by weerstand teen Christus.
En tog, selfs in hierdie verwerping, was God nie afwesig nie. Inteendeel, Hy was besig om sy plan uit te werk. Selfs deur mense se verkeerde keuses en sondige optrede het God sy doel bereik.
Wanneer alles saamgevat word, bly een waarheid duidelik: Herodes het Jesus gesien, maar hy het Hom nie werklik ontmoet nie. Hy het Hom gehoor, maar nie geluister nie. Jesus het geswyg, maar sy stilte het meer gesê as enige woorde.
In daardie stilte was God besig om die wêreld te red.
Die verhaal laat ’n vraag hang wat nie maklik vermy kan word nie. Mense kan hulleself in Herodes herken – nuuskierig, geïnteresseerd, maar nie oorgegee nie. Die vraag is of hulle werklik die Here soek, of net dit wat Hy kan gee.
Die Koning het geswyg. Maar Hy het dit nie uit swakheid gedoen nie. Hy het geswyg omdat Hy gehoorsaam was. Hy het geswyg omdat Hy op pad was na Golgota, na die kruis, waar Hy sy lewe sou gee.
En juis in daardie stilte lê die hoop van die wêreld. Die stilte van Jesus is die geluid van sy gehoorsaamheid, vir ons verlossing.