Johannes 19:30
Ons stap vanaand stadiger as gewoonlik in. Daar is iets in die lug wat anders voel. Dit is nie die gewone ritme van ’n Sondag nie, nie die bekende ligtheid van ’n erediens waar ons gemaklik ons plek inneem nie. By die deur gebeur iets eenvoudig, en tog diep: ons hande word gewas. Water vloei oor ons hande, sag, stil, amper onopsigtelik, en tog raak dit iets dieper as net vel. Party van ons beweeg vinnig deur, ander bly vir ’n oomblik langer staan, asof ons nie heeltemal gereed is om aan te beweeg nie. Dit voel amper asof hierdie water nie net stof afwas nie, maar ons voorberei vir iets wat kom.
Ons kom vanaand hier in met ons eie stories, en as ek eerlik is, weet ek dat baie van ons nie met afgeronde lewens hier sit nie. Ons dra dinge wat nie klaar is nie. Daar is gesprekke wat nooit reg afgesluit is nie, woorde wat ons wens ons kon terugneem, skuld wat stil maar aanhoudend knaag, en vrae wat bly hang sonder antwoorde. Ons sit hier met hande wat uiterlik skoon is, maar met harte wat dikwels swaar dra. En tog is ons hier, want iewers weet ons hierdie aand vra iets van ons, hierdie aand sê iets vir ons, hierdie aand neem ons in na iets wat groter is as onsself.
Dit is Donderdagaand. Ons is nie by die einde van die verhaal nie, maar ons staan op die rand daarvan. Die tafel van die Laaste Avondmaal lê nog vars in ons gedagtes, die brood, die beker, die woorde van Jesus wat nog in die lug hang, maar die donker beweeg nader. Die kruis lê voor. Ons weet dit. Ons voel dit. Daar is ’n gewig aan hierdie aand, ’n erns wat ons nie kan ignoreer nie.
En juis hier, in hierdie ruimte, hoor ons ’n woord. Nie môre eers nie. Nie eers wanneer ons by Vrydag uitkom nie. Ons hoor dit nou, vanaand:
“Dit is volbring.”
En as ek eerlik is, is hierdie woorde vreemd vir my want, dit klink nie soos ’n einde nie. Dit klink nie soos iemand wat opgee nie. Dit dra nie die klank van ’n gebroke mens wat nie meer kan nie. Daar is geen wanhoop in hierdie woorde nie, geen paniek nie. Dit klink soos sekerheid. Dit klink soos iemand wat weet. Dit klink soos iemand wat klaar gemaak het.
Hier, in Johannes se verhaal, sien ek nie net Jesus wat sterf nie, maar Jesus wat spreek. Selfs aan die kruis is Hy nie oorweldig nie. Hy is nie vasgevang in iets buite sy beheer nie. Hy staan in die middelpunt van wat gebeur. Hy verklaar. Hy voltooi. Hy sê:
“Dit is volbring.”
Hierdie woord dra meer as wat ons op die oog af kan sien. Dit beteken nie net dat iets klaar is nie; dit beteken dat iets sy doel bereik het. Dit is die taal van voltooiing, van iets wat afgehandel is, van ’n skuld wat ten volle betaal is. Daar, waar die wêreld net pyn en verlies sien, gebeur iets wat alles verander. Die wet word vervul, sonde word gedra, skuld word betaal, en die pad na God word oopgemaak. Alles wat beloof is, alles wat verwag is, alles wat nog moes kom, kom hier bymekaar, in hierdie een oomblik, in hierdie een woord.
Dan gebeur daar iets wat my stil maak. Jesus buig sy hoof, Hy gee sy gees… en daar is stilte. ’n Stilte wat swaar hang. ’n Stilte wat nie maklik gevul word nie. Die dissipels verstaan nog nie, die wêreld lyk donker, hoop voel broos en as ek vanaand hier staan, besef ek: ons is eintlik ook in daardie stilte. Ons weet wat kom, ons weet van die kruis, ons weet van die graf, maar ons is nog nie by die opstanding nie. Ons leef vanaand tussenin.
Tog, selfs hier, selfs in hierdie stilte, bly een waarheid staan: dit is volbring. Nie “dit gaan nog gebeur” nie, nie “dit is amper klaar” nie, maar dit is klaar. En dit is hier waar hierdie woord my tref, en dalk ook vir jou. Want as ek eerlik is, leef ek baie keer asof dit nie klaar is nie. Ek probeer steeds bewys, steeds verdien, steeds regmaak. Ek dra skuld asof dit nog betaal moet word. Ek twyfel of ek werklik genoeg is, of ek werklik aanvaar is.
Hierdie woord sny deur dit alles. Dit sê vir my: jy hoef nie meer te probeer bewys nie. Jy hoef nie meer te betaal nie. Jy hoef nie meer jou plek by God te verdien nie. Jy mag rus. Want die evangelie is nie “doen meer” nie. Die evangelie is: dit is klaar.
Dalk, terwyl die water vroeër oor my hande geloop het, het ek gewonder of dit my regtig skoon maak. Maar vanaand besef ek: die water is net ’n teken. Die werklikheid lê hier, in hierdie woord. Nie my hande maak my skoon nie, nie my pogings maak my reg nie, maar Hy – en wat Hy gedoen het. “Dit is volbring.”
So leef ek nou, saam met julle, in hierdie oomblik tussen Donderdag en Sondag. Ek weet wat kom. Ek weet van die kruis. Ek weet van die opstanding. Maar vanaand is ek hier, in die tussenruimte, waar alles nog nie sigbaar is nie, maar waar alles reeds beslis is. Ek leef in stilte, in verwagting, in vertroue – nie omdat ek alles verstaan nie, maar omdat die werk klaar is.
Wanneer ons vanaand hier uitstap, gaan ons nie alle antwoorde hê nie. Ons vrae gaan nie net verdwyn nie, ons emosies gaan nie skielik opgelos wees nie. Maar daar is iets wat ons saamneem, iets wat vasstaan, iets wat nie verander nie.
Jesus se laaste woord was nie: “dit is amper klaar” nie. Hy het gesê:
“Dit is volbring.”
Selfs wanneer die nag donker word, selfs wanneer Vrydag kom, selfs wanneer die stilte swaar druk, bly hierdie waarheid staan.
Die kruis wat kom, is nie die begin van die einde nie… dit is die bevestiging dat alles reeds klaar is.