Die kerk was stiller as gewoonlik ná die Woensdagaanddiens. Die laaste note van die slotlied het nog liggies in die houtbalke gehang toe Anna haar Bybel stadig toemaak. Sy bly ’n oomblik sit, haar hand rus op die dun bladsye, haar oë gefokus op niks besonders nie.
Petrus skuif langs haar in die bank in. Hy sug sag, nie van ontevredenheid nie, maar soos iemand wat iets swaar saam met hom dra.
“Dis amper weer ’n nuwe jaar,” sê hy uiteindelik. “Ek weet mense sê dis ’n nuwe begin… maar ek voel nie so nie.”
Anna glimlag flou. “Ek ook nie,” antwoord sy eerlik. “As ek terugkyk, voel dit of daar meer afgesny is as wat gegroei het.”
Petrus knik. “Dis presies dit. Ek het gedink ek sou sterker wees teen nou. Wyser. Rustiger. Maar dit voel eerder asof alles wat ek opgebou het, afgekap is.”
Hy kyk af na sy hande. “Soos ’n stomp.”
Anna se oë lig effens. “Dis ’n vreemde beeld, nè? Maar dis presies die woord wat vandag by my vasgesteek het.”
Sy blaai terug na Jesaja en lees sag, amper vir haarself:
“’n Loot sal uitspruit uit die stomp van Isai, ’n tak sal uit sy wortels vrug dra.”
“Wat my tref,” sê sy, “is dat God nie ontken dat dit ’n stomp is nie. Hy maak nie asof alles nog regop staan nie. Hy sê dit soos dit is.”
Petrus frons. “Maar ’n stomp is tog die einde?”
“Vir ons dalk,” antwoord Anna. “Maar nie vir God nie.”
Sy kyk vorentoe, waar die kansel leeg staan. “Vir Israel het dit gevoel of alles verby is. Die koningshuis van Dawid…weg, Hoop…weg, toekoms…weg, en tog…juis daar sê God: ‘Kyk mooi. Daar is nog wortels.’”
Petrus sit regop. “’n Loot is klein,” sê hy stadig. “Dis nie iets wat jy sommer raaksien nie.”
“Presies,” sê Anna. “Dis broos. Stil. Sonder vertoon. Maar dis lewe.”
Hulle sit ’n oomblik in stilte.
“Dalk is dit hoekom ek niks voel oor die nuwe jaar nie,” sê Petrus later. “Ek wag vir iets groot. Iets duidelik. Iets wat sê: nou is alles reg.”
Anna glimlag sag. “Maar God begin nie altyd groot nie. Hy begin getrou.”
Sy blaai verder. “En kyk waarheen die loot lei.”
Sy lees: “Op Hom sal die Gees van die Here rus, die Gees van wysheid en insig…”
“Dit gaan nie net oor ’n nuwe begin nie,” sê sy. “Dit gaan oor ’n nuwe manier van wees. ’n Toekoms waarin vrede moontlik word. Waar die wolf en die lam saam kan leef.”
Petrus haal diep asem. “Dis groter as net my jaar.”
“Ja,” sê Anna. “Maar dit begin hier. In wat nou soos ’n stomp voel.”
Hy kyk weer na haar. “So jy dink… selfs as ek niks nuuts sien nie, kan God nog besig wees?”
Sy knik. “Meer as wat ons dink. Die loot groei nie bo die grond nie. Dit groei uit die wortels.”
Petrus glimlag vir die eerste keer daardie aand. “Miskien is dit genoeg vir nou,” sê hy. “Nie om alles te verstaan nie. Net om te glo dat God nog nie klaar is nie.”
Anna staan op en steek haar jas aan. “Dis hoop,” sê sy. “Nie die soort wat alles oplos nie, maar die soort wat dra.”
Hulle stap saam kerk toe se deur uit. Die naglug is koel, die sterre stil. Niks lyk besonders anders as ’n week gelede nie.
Maar êrens, diep onder die oppervlak, is God reeds aan die werk.