Handelinge 2:37–47 | Pinkster
Wanneer die Woord ons regtig vind
Ons kom vandag by Pinkster met dankbaarheid, maar ook met eerlikheid. Dankbaarheid, omdat ons weer mag hoor dat God nie ver, koud of afwesig is nie. Die verhoogde Christus het sy Gees uitgestort. Die Here werk nog. Hy roep nog. Hy maak nog harte oop. Hy bring nog mense by Homself. Maar ons kom ook met eerlikheid, want ons weet hoe maklik ’n mens aan die buitekant kan luister, sonder dat die Woord jou regtig aanraak. Ons kan in die kerk sit, liedere sing, gebede hoor, Bybelgedeeltes ken, selfs oor Pinkster praat, en tog diep binne onaangeraak bly.
Daar is ’n verskil tussen ’n mens wat net inligting ontvang, en ’n mens wie se hart deur die waarheid van God getref word. Ons ken dit in gewone lewe ook. Iemand kan vir jou iets vertel en jy hoor dit, maar dit verander niks nie. Maar dan is daar oomblikke wanneer ’n woord jou vind. Dit dring deur die beskerming wat jy om jou hart gebou het. Dit sny deur jou verskonings. Dit bring jou by ’n punt waar jy nie meer kan sê: ‘dit gaan oor ander mense’ nie. Dan vra jy nie meer net: ‘Wat beteken dit?’ nie. Dan vra jy: ‘Here, wat moet ek doen?’
Dit is presies waar Handelinge 2:37 begin. Petrus het gepreek. Hy het nie ’n algemene geestelike boodskap gebring nie. Hy het Jesus Christus verkondig: die Een wat deur mense gekruisig is, maar deur God opgewek en verheerlik is. Hy het gesê dat God hierdie Jesus Here en Christus gemaak het. En dan gebeur iets wat geen prediker self kan maak nie. Die Woord tref die hoorders in die hart. Die Gees neem die verkondigde Christus en bring mense by die waarheid van hulle skuld, maar ook by die oop deur van God se genade.
Ons tema vandag is: Van hart getref tot nuwe lewe. Dit is die beweging van ons teks. Die Gees tref mense in die hart deur die Woord. Maar Hy los hulle nie net in skuldgevoel of ontsteltenis nie. Hy bring hulle na Christus toe. Hy roep hulle tot bekering. Hy verseker hulle van vergifnis. Hy gee die belofte van die Heilige Gees. En dan vorm Hy hulle nie as losstaande, private gelowiges nie, maar as ’n nuwe geloofsgemeenskap wat saam leer, saam bid, saam brood breek, saam sorg, saam loof en saam getuig.
Daarom is hierdie teks nie net ’n herinnering aan iets wat lank gelede in Jerusalem gebeur het nie. Dit is ’n Pinksterwoord aan ons vandag. Die Here vra nie net of ons die verhaal ken nie. Hy vra of sy Woord ons nog mag tref. Hy vra of ons nog bereid is om te antwoord. Hy vra of ons as gemeente nog gevorm wil word deur die Gees tot die soort lewe waarin Christus sigbaar word.
Die Gees tref mense deur die verkondigde Christus
Handelinge 2:37 sê dat die mense, toe hulle dit hoor, in die hart getref is. Die oorspronklike beeld is sterk. Dit is nie bloot dat hulle ’n bietjie emosioneel geraak het nie. Dit is nie net ’n mooi godsdienstige oomblik nie. Dit is asof die Woord deur hulle binneste sny. Hulle word diep geraak, diep ontbloot, diep oortuig. Hulle besef: hierdie Jesus wat ons verwerp het, is die Here. Die kruis was nie ’n ongeluk buite God se plan nie. Dit was die plek waar God sy verlossingswerk volbring het. Maar ons hande is nie skoon nie. Ons het teen God se Gesalfde gestaan.
Daarom vra hulle vir Petrus en die ander apostels: ‘Wat moet ons doen, broers?’ Let mooi op die vorm van hierdie vraag. Dit is nie die vraag van mense wat nuuskierig is oor teologie nie. Dit is die vraag van mense wat onder die waarheid van God tot stilstand gekom het. Dit is die vraag van mense wat nie meer buite die boodskap staan nie, maar besef: die boodskap het my raakgesien. Ek kan nie neutraal bly nie. Ek kan nie net huis toe gaan en sê dit was ’n interessante preek nie. Ek staan voor God. Wat moet ek doen?
Hier moet ons iets belangrik hoor oor Pinkster. Pinkster is nie eerste van alles ’n dag van vreemde ervarings of godsdienstige opwinding nie. Pinkster is die dag waarop die verhoogde Christus deur sy Gees sy Woord kragtig laat deurdring. Die Gees kom nie om die aandag van Jesus af weg te neem nie. Die Gees kom om die gekruisigde en opgestane Christus aan mense se harte bekend te maak. Hy open ore. Hy deurboor harte. Hy bring die vraag van gehoorsaamheid op die lippe.
Dit is vir ons ’n liefdevolle, maar ernstige toets. Wanneer laas het die Woord van God ons so gevind dat ons nie net gevra het: ‘Was dit ’n mooi diens?’ nie, maar: ‘Here, wat moet ons doen?’ Wanneer laas het ons nie net die Bybel gehoor as troos vir ons pyn nie, maar ook as waarheid wat ons verskonings ontbloot? Wanneer laas het die evangelie ons nie net gerusgestel nie, maar ook omgedraai?
Ons moet versigtig wees vir ’n geloofslewe waarin die Woord nooit meer deurdring nie. ’n Mens kan baie gewoond raak aan die taal van die kerk. Jy kan gewoond raak aan gebede, aan liedere, aan nagmaal, aan Pinksterdienste, aan die naam van Jesus, maar gewoondheid kan soms ’n sagte laag oor die hart vorm. Dan hoor ons, maar ons word nie meer getref nie. Ons stem saam, maar ons bekeer ons nie. Ons praat oor die Gees, maar ons gee Hom nie ruimte om ons hart te sny waar Hy moet sny nie.
En tog is dit genade wanneer die Woord ons tref. Dit voel nie altyd soos genade nie. Soms voel dit ongemaklik. Soms bring dit trane. Soms ontbloot dit skuld, hardheid, selfliefde, verdeeldheid, apatie of onverskilligheid. Maar ’n hart wat deur God se Woord getref word, is nie ’n hart wat God wil vernietig nie. Dit is ’n hart wat God wil red. Die Gees wond nie soos ’n vyand nie. Hy sny soos ’n geneesheer. Hy bring aan die lig wat ons nie self kan genees nie, sodat Hy ons na Christus toe kan bring.
Die Gees roep ons na Christus: bekering, vergifnis en die gawe van die Gees
Petrus se antwoord in vers 38 is kort, helder en vol evangelie: ‘Bekeer julle, en laat elkeen van julle in die Naam van Jesus Christus gedoop word, tot vergewing van julle sondes, en julle sal die gawe van die Heilige Gees ontvang.’ Hierdie antwoord is belangrik, want Petrus sê nie vir hulle: ‘Probeer net harder’ nie. Hy sê nie: ‘Maak eers julle skuld self reg’ nie. Hy sê nie: ‘Dra nou vir die res van julle lewe hierdie mislukking as julle identiteit’ nie. Hy roep hulle tot bekering, maar hy roep hulle tot bekering in die Naam van Jesus Christus.
Bekering beteken meer as om sleg te voel. Dit beteken om om te draai. Dit beteken dat my denke, my lojaliteit, my rigting en my vertroue verander. Die mense wat Jesus verwerp het, moet nou erken dat Hy Here en Christus is. Hulle moet nie net spyt wees oor die verlede nie; hulle moet in die hede na Hom draai. Bekering is dus nie ’n menslike prestasie waardeur ek God oortuig om my genadig te wees nie. Bekering is die antwoord van ’n hart wat deur die Gees wakker gemaak is en nou na Christus toe draai.
Dan kom die doop in die Naam van Jesus Christus. Dit is openbare verbondenheid aan Hom. Dit is nie ’n private, versteekte geloofsbesluit sonder liggaam en gemeenskap nie. Die Naam van Jesus word oor hulle uitgeroep. Hulle word gemerk as mense wat aan die gekruisigde en opgestane Here behoort. Die Een teenoor wie hulle skuldig staan, is ook die Een in wie daar vergifnis is. Dit is die wonder van die evangelie: die Christus wat ons sonde ontbloot, is die Christus wat ons sonde dra.
Petrus praat van vergewing van sondes. Hoor vandag die sagtheid en krag van daardie woord. Die mense in Handelinge 2 het nie ’n klein foutjie gemaak nie. Petrus het hulle pas gekonfronteer met die waarheid van Jesus se kruisiging en tog is die antwoord van God nie: ‘Daar is geen pad terug nie’ nie. Die antwoord is: ‘Bekeer julle … tot vergewing van julle sondes.’ Waar Christus verkondig word, word die deur van genade oopgemaak. Die kruis is nie net die bewys van menslike skuld nie. Dit is die plek waar God se vergewende liefde die diepste sigbaar word.
Daarom mag niemand vandag sê: ‘My hart is te hard, my skuld is te groot, my verlede is te donker, my geloof is te swak, my vrae is te baie’ nie. Die oproep van die evangelie is ernstig, maar dit is nie hopeloos nie. Bekeer jou. Draai na Christus toe. Bring jou sonde in die lig. Hou op om jouself te verdedig voor God. Hou op om jou wond toe te maak met godsdienstige woorde. Kom na die Here toe. In Christus is daar vergifnis.
En meer nog: Petrus sê hulle sal die gawe van die Heilige Gees ontvang. God vergewe nie net en los dan mense om uit eie krag verder te probeer nie. Hy gee sy Gees. Die Gees wat die hart tref, is ook die Gees wat nuwe lewe gee. Die Gees wat oortuig van sonde, is ook die Gees wat ons aan Christus verbind, ons in geloof versterk, ons leer bid, ons in gemeenskap vorm en ons getuies maak. Pinkster sê: God is nie net naby ons met ’n boodskap nie; God kom woon deur sy Gees in sy mense.
Vers 39 maak die belofte nog ruimer: ‘Want die belofte is bedoel vir julle en julle kinders en vir almal wat ver is, elkeen wat die Here ons God na Hom toe roep.’ Hierdie woord is soos ’n venster wat oopgaan. Die belofte is nie net vir ’n klein kring in Jerusalem nie. Dit is vir die hoorders, vir hulle kinders, en vir almal wat ver is. In Handelinge sal ons sien hoe hierdie evangelie verder en verder beweeg: van Jerusalem na Judea en Samaria, en tot aan die uithoeke van die aarde. Maar die laaste beslissende woord bly: ‘elkeen wat die Here ons God na Hom toe roep.’ Die Here is die Een wat roep. Die Here is die Een wat versamel. Die Here is die Een wat deur sy Gees mense inbring.
Dit gee aan ons groot troos. Ons dra die verantwoordelikheid om die Woord te hoor, te verkondig, te leef en te getuig. Maar die redding van mense rus nie uiteindelik op ons vermoë om harte oop te breek nie. Dit is die Here wat roep. Ons mag bid: Here, roep weer. Roep ons kinders. Roep hulle wat ver voel. Roep hulle wat lankal opgehou luister het. Roep hulle wat in die kerk sit maar innerlik weggeraak het. Roep hulle wat buite die kerk leef sonder hoop. Roep ons ook weer, Here.
Die Woord vra ’n antwoord: ontvang die roepstem van God
Vers 40 sê dat Petrus met nog baie ander woorde getuig en hulle aangespoor het: ‘Laat julle red uit hierdie korrupte geslag.’ Daar is in die apostoliese verkondiging ’n dringendheid. Die evangelie word nie aangebied as een opsie tussen baie nie. Dit is die reddende daad van God in Christus, en daarom vra dit ’n antwoord. Om Jesus te hoor en niks te doen nie, is ook ’n antwoord. Om die Woord te bewonder maar nie te gehoorsaam nie, is ook ’n antwoord. Om getref te word en dan die wond weer toe te druk, is ook ’n antwoord.
Ons leef in ’n tyd waarin mense dikwels nie van dringendheid hou nie. Ons wil graag alles oop hou. Ons hou van moontlikhede, maar nie van beslissings nie. Ons wil graag geestelik wees, maar nie noodwendig ons lewe aan Christus onderwerp nie. Ons wil graag deel wees van ’n gemeente wanneer dit ons pas, maar ons sukkel met volhardende toewyding. Ons wil graag troos hê, maar ons is stadiger om te vra waar die Here ons roep tot verandering.
Handelinge 2 laat ons nie daar gemaklik bly nie. Die mense wat Petrus se woord aanvaar het, is gedoop, en omtrent drieduisend is op daardie dag bygevoeg. Hulle ontvang die Woord. Hulle antwoord. Hulle word ingelyf. Daar is ’n beweging van hoor na ontvang, van ontvang na bely, van bely na gemeenskap. Dit beteken nie dat almal dieselfde emosionele ervaring het nie. Die teks gee nie vir ons ’n resep vir hoe intens elke mens iets moet voel nie. Maar dit wys wel dat die Woord van Christus nie bedoel is om sonder antwoord te bly nie.
Daarom moet ons vandag in die teenwoordigheid van die Here vra: Wat is die antwoord waartoe hierdie teks my roep? Miskien roep die Here iemand vandag tot eerste bekering: om vir die eerste keer eerlik te sê, ‘Here Jesus, ek draai na U toe. Ek kan myself nie red nie. Vergewe my. Neem my lewe.’ Miskien roep Hy iemand tot terugkeer: jy ken die taal van geloof, maar jou hart het weggeraak; vandag roep die Here jou terug na die eenvoud van gehoorsaamheid. Miskien roep Hy ’n gesin om weer saam rondom die Woord en gebed te leef. Miskien roep Hy ’n gemeente om nie net te vra hoe ons kan oorleef nie, maar hoe ons weer as Geesgevormde gemeenskap kan lewe.
Die vraag ‘Wat moet ons doen?’ is dus nie net ’n vraag uit die verlede nie. Dit is ’n gebed wat die Gees vandag in ons kan wakker maak. Here, wat moet ons doen met u Woord? Waar moet ons ons bekeer? Waar moet ons weer gehoorsaam word? Waar moet ons ophou uitstel? Waar moet ons nie net praat oor nuwe lewe nie, maar dit begin leef?
Die Gees vorm nie net bekeerde individue nie, maar ’n nuwe geloofsgemeenskap
Nou is dit baie belangrik dat ons die tweede helfte van die teks nie losmaak van die eerste helfte nie. Vers 42 begin nie ’n heeltemal nuwe onderwerp nie. Dit wys wat met mense gebeur wanneer die Gees hulle deur die Woord na Christus bring. Die gereddes word ’n gemeenskap. Hulle volhard in die leer van die apostels, in die verbondenheid met mekaar, in die breking van die brood en in die gebede.
Hier sien ons die grondritmes van gemeentewees. Eerstens volhard hulle in die leer van die apostels. Dit beteken die gemeente word gebou op die getuienis oor Christus. Hulle leef nie op los menings, persoonlike voorkeure of godsdienstige aanvoeling alleen nie. Hulle bly by die Woord. Hulle wil leer wie Jesus is, wat Hy gedoen het, hoe sy kruis en opstanding hulle lewe bepaal, en hoe die Here hulle nou roep om te leef. ’n Pinkstergemeente is nie ’n gemeente wat die Woord ontgroei nie. Dit is ’n gemeente wat dieper en dieper in die Woord ingroei.
Tweedens volhard hulle in gemeenskap. Die woord dra die gedagte van deelname, verbondenheid, deelhê aan mekaar. Dit is meer as vriendelikheid by die kerkdeur. Dit is meer as ’n gevoel van ‘ons ken mekaar’. Dit is ’n Christus-verbondenheid wat sigbaar word in sorg, dra, vergewe, luister, help, teenwoordig wees en saam leef. Die Gees maak nie mense losstaande eilandjies met ’n private verhouding met God nie. Die Gees bring mense in die liggaam van Christus in.
Derdens volhard hulle in die breking van die brood. Dit kan wys na hulle gemeenskaplike maaltye en dra ook die klank van die Here se tafel. Hoe dit ook al presies in hierdie vroeë stadium gefunksioneer het, een ding is duidelik: hulle geloof het tafelvorm aangeneem. Hulle het saam geëet. Hulle het die genade van Christus nie net as ’n idee gehad nie; hulle het dit in brood, gasvryheid, teenwoordigheid en dankbaarheid beleef. Die evangelie het van die tempel na die huis beweeg, van die openbare verkondiging na die tafel van gewone lewe.
Vierdens volhard hulle in die gebede. ’n Gemeente wat deur die Gees gevorm word, leer bid. Gebed is nie net ’n opening en afsluiting van ons programme nie. Gebed is asemhaling. Dit is afhanklikheid. Dit is die erkenning dat ons nie self die kerk kan wees uit eie krag nie. Die eerste gemeente se lewe is van begin af ’n biddende lewe, want Pinkster leer hulle: alles wat nodig is, kom van die Here af.
Let op die woord ‘volhard’. Hulle het nie net vir ’n paar dae na ’n groot geestelike gebeurtenis entoesiasties geraak nie. Hulle het aangehou. Hulle het hulle toegewy. Hulle het ritmes gevorm. Dit is ’n belangrike woord vir ons. Baie gemeentes verlang na vernuwing, maar vernuwing word dikwels sigbaar in eenvoudige volharding. Nie altyd in die groot, indrukwekkende dinge nie, maar in die aanhou by die Woord, die aanhou in gebed, die aanhou in gemeenskap, die aanhou by die tafel, die aanhou in sorg, die aanhou in lof.
Daarom moet ons nie Handelinge 2 lees as ’n romantiese prentjie wat ons net bewonder nie. Ons moet dit hoor as ’n roeping. Waar het ons gemeente se ritmes verswak? Waar het leer net bywoning geword? Waar het gemeenskap net ’n groet geword? Waar het gebed ’n formaliteit geword? Waar het die tafel van die Here en die tafels van ons huise los van mekaar geraak? Waar het ons volharding plek gemaak vir gerief? Die Gees roep ons nie om die eerste gemeente presies te kopieer nie, maar Hy roep ons om weer die lewe te ontvang wat Hy self vorm.
Nuwe lewe word sigbaar in sorg, vreugde, eenvoud en getuienis
Verse 43 tot 47 wys hoe hierdie nuwe gemeenskap na buite en na binne sigbaar word. Daar kom ontsag oor almal. Die apostels doen wonders en tekens. Die gelowiges is bymekaar en het alles gemeenskaplik. Hulle verkoop besittings en deel uit volgens elkeen se behoefte. Hulle kom dag vir dag eensgesind in die tempel bymekaar, breek brood van huis tot huis, eet met blydskap en eenvoud van hart, prys God en geniet guns by die hele volk.
Hier moet ons verantwoordelik lees. Die teks gee nie vir ons ’n gedwonge ekonomiese stelsel wat elke gemeente presies moet herhaal nie. Later in Handelinge sien ons dat eiendom steeds bestaan het en dat die deel van besittings vrywillig en behoeftegedrewe was. Maar ons mag ook nie die krag van hierdie beskrywing versag omdat dit ons ongemaklik maak nie. Die Gees het hulle verhouding tot besittings verander. Mense het belangriker geword as dinge. Behoeftes het sigbaar geword. Gemeenskap het beursies oopgemaak, huise oopgemaak, hande oopgemaak.
Dit is ’n diep pastorale woord vir ons tyd. Baie mense dra behoeftes stil. Daar is finansiële druk, emosionele moegheid, eensaamheid, gesinswonde, onsekerheid oor die toekoms, bekommernis oor kinders, spanning in huwelike, verlies, teleurstelling en geloofsmoegheid. ’n Gemeente wat deur die Gees gevorm word, leer om nie net langs mekaar te sit nie, maar mekaar raak te sien. Ons vra nie net: ‘Hoe gaan dit?’ as ’n gewoonte nie. Ons begin vra met ’n hart wat bereid is om te dra. Ons begin leef as mense wat glo dat alles wat ons het, uit God se hand kom en daarom diensbaar kan word aan liefde.
Die teks praat ook van blydskap en eenvoud van hart. Dit is ’n pragtige beskrywing. Die eerste gemeente se lewe was nie swaar van selfbelang nie. Daar was ’n eenvoud, ’n opregtheid, ’n blydskap wat uit genade kom. Dit beteken nie hulle het geen probleme gehad nie. Handelinge sal later wys dat daar ook konflik, vervolging, sonde en spanning gekom het. Maar hier sien ons die Geesgegewe fondament: waar Christus mense red, word daar ’n nuwe kwaliteit van lewe gebore. Daar kom lof. Daar kom dankbaarheid. Daar kom ’n eenvoud wat sê: Christus is genoeg, en daarom hoef ons nie die hele lewe om onsself te laat draai nie.
En dan eindig die gedeelte met ’n baie belangrike sin: ‘En die Here het daagliks dié wat gered word, by hulle gevoeg.’ Die laaste handelende Subjek in die teks is nie die gemeente nie, maar die Here. Ja, hulle leer, bid, deel, eet, loof en getuig. Hulle leef sigbaar. Hulle word deur mense raakgesien. Maar die groei is die Here se werk. Hy voeg by. Hy red. Hy bring mense in.
Dit beskerm ons teen twee gevare. Aan die een kant beskerm dit ons teen moedeloosheid. Ons hoef nie die gemeente met ons eie krag te red nie. Ons hoef nie harte oop te breek nie. Ons hoef nie die Gees te vervaardig nie. Die Here voeg by. Aan die ander kant beskerm dit ons teen passiwiteit. Die Here voeg by ’n gemeente wat leef in die ritmes van die Gees. Hy gebruik die verkondiging van Christus. Hy gebruik gebed. Hy gebruik gemeenskap. Hy gebruik vrygewigheid. Hy gebruik gewone tafels, oop huise, lofliedere, eenvoudige gehoorsaamheid en sigbare liefde.
Dink net vir n oomblik wat dit beteken vir ons in Pinkstertyd. Ons hoef nie te kies tussen gebed en gehoorsaamheid nie. Ons hoef nie te kies tussen die Woord en gemeenskap nie. Ons hoef nie te kies tussen persoonlike bekering en gemeentelike vernuwing nie. Die Gees bring dit saam. Hy tref die hart, en Hy vorm die lewe. Hy bring my tot Christus, en Hy bring my na my broer en suster toe. Hy gee vergifnis, en Hy skep vrygewigheid. Hy gee lof in die mond, en Hy gee liefde in die hande.
Wat moet ons doen?
Kom ons bring die vraag van vers 37 nou nader aan ons eie lewe: ‘Wat moet ons doen?’ Nie as ’n wettiese vraag, asof ons God se genade moet verdien nie. Nie as paniek nie. Maar as die eerlike gebed van mense wat deur die Woord van God gevind is.
Persoonlik vra hierdie teks: Het die evangelie van Christus my hart nog? Is Jesus vir my net ’n bekende Naam, of is Hy my Here en Christus? Is daar ’n plek waar ek moet ophou verdedig en begin bely? Is daar ’n verhouding waar ek moet omdraai? Is daar ’n sonde wat ek verskoon? Is daar ’n hardheid wat ek as persoonlikheid wegsteek? Is daar ’n geestelike moegheid wat ek voor die Here moet bring? Die goeie nuus is: die Here wys dit nie uit om jou weg te stoot nie. Hy roep jou na Christus, na vergifnis, na die gawe en leiding van sy Gees.
As gesinne vra hierdie teks: Waar is die Woord in ons huise? Waar is gebed in ons gewone dae? Waar breek ons brood, nie net om kos te eet nie, maar om die lewe as ’n gawe van God te ontvang? Waar leer ons kinders en kleinkinders dat geloof nie net in die kerkgebou gebeur nie, maar ook om die tafel, in gesprekke, in vergifnis, in hoe ons geld gebruik, in hoe ons mense behandel, in hoe ons oor die Here praat?
As gemeente vra hierdie teks: Volhard ons nog in die apostoliese leer? Is ons gemeenskap diep genoeg om behoeftes raak te sien? Is gebed vir ons ’n program of ’n lewensnoodsaak? Is ons broodbreking, ons nagmaal, ons tafels, ons gasvryheid en ons sorg aan mekaar verbind? Leef ons só dat mense iets van die lof van God kan sien? Vertrou ons dat die Here byvoeg, of probeer ons alles beheer uit vrees?
Hierdie vrae is nie bedoel om ons te verpletter nie. Hulle is bedoel om ons terug te bring na die lewende Here. Want die oproep van Handelinge 2 is nie: ‘Word self ’n ideale gemeente’ nie. Die oproep is: Kom onder die Woord. Draai na Christus. Ontvang sy vergifnis. Leef uit die gawe van die Gees. Volhard in die eenvoudige, kragtige ritmes waardeur die Here sy gemeente vorm.
Miskien is dit die grootste uitdaging vir ons: om weer die eenvoud van hierdie teks ernstig op te neem. Nie eenvoud as oppervlakkigheid nie, maar eenvoud as helderheid. Die gemeente het nie begin met ’n ingewikkelde strategie nie. Hulle het begin met Christus wat verkondig word, harte wat getref word, mense wat hulle bekeer, die Gees wat gegee word, en gelowiges wat saam volhard in leer, gemeenskap, broodbreking en gebed. Daaruit het sorg, vreugde, lof en getuienis gegroei. En die Here het bygevoeg.
Here, tref ons harte weer en vorm ons lewe nuut
Geliefdes, Handelinge 2:37-47 eindig nie by ’n skare wat emosioneel geraak het en toe weer huis toe gegaan het nie. Dit eindig by ’n nuwe lewe. Dit begin met harte wat deur die Woord getref word, en dit word sigbaar in ’n gemeente wat leer, bid, deel, eet, loof en getuig. Dit begin met die vraag: ‘Wat moet ons doen?’ en dit eindig met die Here wat daagliks mense byvoeg wat gered word.
Dit is die genade van Pinkster. Die Gees kom nie om ons net ’n herinnering aan God te gee nie. Hy kom om Christus aan ons te verkondig, ons na Christus toe te bring, ons in Christus te verseker, en ons as Christus se liggaam te vorm. Hy kom na mense met skuld, met vrae, met harde harte, met moeg geloof, met gebroke verhoudings, met klein gehoorsaamheid en groot behoefte. Hy kom nie omdat ons reeds die perfekte gemeente is nie. Hy kom omdat Jesus Here en Christus is, omdat die kruis genoeg is, omdat vergifnis werklik is, en omdat God sy belofte hou.
Daarom mag ons vandag met vrymoedigheid bid: Here, tref ons harte weer. Nie om ons te verniel nie, maar om ons wakker te maak. Nie om ons in skuld vas te hou nie, maar om ons na Christus te draai. Nie om ons alleen te laat nie, maar om ons deur u Gees in ’n nuwe lewe in te bring.
En dan mag ons ook opstaan in geloof. Ons mag weer volhard in die Woord. Ons mag weer bid as mense wat afhanklik is. Ons mag weer brood breek met dankbaarheid. Ons mag weer gemeenskap leef wat meer is as vriendelike afstand. Ons mag weer sorg waar daar behoefte is. Ons mag weer loof met eenvoud en blydskap. Ons mag weer getuig met die rustige vertroue dat die Here self byvoeg. Gemeente van Christus, die vraag vandag is nie net of Pinkster gebeur het nie. Die vraag is of ons onsself vandag oopstel vir die Gees wat nog deur die Woord werk. Mag Hy ons van hart getref bring tot nuwe lewe. Mag Hy ons na Christus roep. Mag Hy ons as gemeente vorm. En mag die laaste woord oor ons lewe en oor ons gemeente nie ons prestasie wees nie, maar die genade van die Here wat red, vergewe, vervul en byvoeg. Amen.