Miga 5:1-4
Daar is iets onmiskenbaar besonders aan klein beginne. Dink aan die eenvoudige winkel in ’n afgeleë dorpie wat later ’n belangrike spilpunt word, of aan ’n familie-erfenis wat begin het by ’n ouma met net ’n klein stukkie grond en ’n droom wat groter was as haar omstandighede. Die wêreld sien dikwels kleinhede raak, maar God sien beginpunte. Miga se boodskap kom uit ’n tyd toe mense onseker was oor hulle toekoms, toe bedreigings groter geword het en hoop kleiner geraak het. In daardie brose oomblik maak God ’n belofte, ’n belofte wat begin met ’n kleintjie.
Wanneer God deur die profeet Miga spreek, val die klem op Betlehem-Efrata, ’n dorpie wat as gering, onbeduidend en maklik oor die hoof gesien is. As mense self moes besluit waar die Redder gebore moet word, sou hulle waarskynlik Jerusalem gekies het: die sentrum van geloof, mag en invloed, maar God kies anders. Hy kies die onwaarskynlike, die onbenullige, die kleintjie. In menslike oë lyk kleinheid soos ’n beperking. In God se hand is dit ’n geleentheid. Wat mense as klein of broos beskou, word deur God as die perfekte ruimte vir gehoorsaamheid, groei en nuwe beginne gebruik.
Die Een wat uit Betlehem sou kom, word nie voorgestel as ’n krygsman of ’n wêreldse koning nie, maar as ’n Herder. ’n Herder wat nie dwing nie maar lei; nie hard optree nie maar versorg; nie stamp en stoot nie maar dra. Hierdie Herder-Koning bring nie net uitkoms nie, maar veiligheid. Hy vestig sy mense op plekke waar hulle rus vind, want sy krag en teenwoordigheid bied geborgenheid. Sy hande, sag maar sterk, vorm die manier waarop Hy sy mense lei, deur geduld, deur nabyheid, deur beskerming.
In elke lewe is daar tye van onsekerheid: vrese wat swaar dra, vrae sonder antwoorde, en paaie wat vaag voor iemand lê. In sulke momente herinner Miga se woorde dat die voortbestaan van God se mense nie in hulle eie vermoë lê nie, maar in die hande van die Herder wat nooit los nie.
Die profeet gebruik ’n treffende beeld wanneer hy oor die “oorblyfsel” spreek, die kleiner groep wat vasbyt wanneer ander moeg geword het, diegene wat bly glo, bly bid, bly getrou is. God beskryf hierdie oorblyfsel as dou: stil, sag, onopvallend… maar lewensnoodsaaklik. In die ooste sou gras nie oorleef het sonder dou nie. Wat klein lyk, dra lewe. Hy sê ook die oorblyfsel sal wees soos ’n leeu: klein van getal, ja, maar vol impak, vol krag, dapper en onverstoord, omdat God self hulle vaste grond is. In God se ekonomie is kleinheid nooit ’n tekort nie. Dit is ’n kans vir sy krag om helder sigbaar te word. Hy wag nie vir groot getalle, groot strukture of indrukwekkende prestasies nie. Hy wag vir hart, gehoorsaamheid en getrouheid, en dit is waar die oorblyfsel se krag lê.
Wanneer die nagmaalstafel voorberei word, word dieselfde waarheid weer bevestig. Die grootste verhaal van verlossing begin nie in ’n paleis nie, maar in ’n krip. Die oorwinning oor sonde begin nie in roem en rykdom nie, maar aan ’n kruis. Die uitnodiging tot genade word nie uitgevoer met grootsheid nie, maar deur ’n klein stukkie brood en ’n eenvoudige slukkie wyn. Wat klein lyk vir mense, dra die volle gewig van God se redding. Hierdie eenvoudige tekens fluister dieselfde waarheid as Betlehem: God bou sy grootste werke op plekke waar mense dit die minste verwag. Hy begin juis daar waar kleinheid aanwesig is; juis daar waar broosheid erken word; juis daar waar die menslike oog tekort sien, maar God se oog moontlikheid raaksien.
As God ’n wêreldverlossende verhaal uit ’n krip kon laat groei, dan kan Hy ook nuwe lewe, nuwe hoop en ’n nuwe toekoms laat groei uit dit wat klein lyk. Die krip, die kruis en die tafel getuig saam dat niks te klein vir God is nie. Hy begin juis hier. Hy begin juis nou.
- Hoe kan ’n mens leer om God se werk in die “klein beginne” van sy eie lewe raak te sien, eerder as om te fokus op wat gering of onbenullig lyk?
- Waar in sy lewe ervaar ’n mens tans onsekerheid of broosheid, en hoe kan die beeld van die Herder-Koning nuwe rus, vertroue en moed bring?
- Op watter manier kan ’n mens homself as deel van God se “oorblyfsel” verstaan, iemand deur wie God se sagtheid, krag en getrouheid sigbaar word, al voel hy klein of onbenullig