Hy het begin met ’n storie, want party waarhede land dieper wanneer dit eers deur ’n verhaal kom.
Die see, het hy vertel, kan jou maklik mislei. Van ver af lyk dit rustig, amper vriendelik. Die water lê blink onder die son, die horison strek oop, en ’n skip sny met selfvertroue deur die golwe. Só moes dit ook gevoel het in Mei 1815 toe die Britse skip Arniston koers gekies het huis toe. Aan boord was soldate en burgerlikes – mense met drome, mense met planne, mense wat geglo het dat die gevaar agter hulle lê.
Maar in die nag het alles verander. Navigasiefoute. Onstuimige weer. ’n Suid-Afrikaanse kuslyn wat nie onderhandel nie. Die skip het teen die rotse geloop. Daar was geen reddingsbote nie. Teen dagbreek was byna almal dood. Net ’n paar het oorleef om die verhaal te vertel.
En tog, langs daardie selfde kuslyn, staan iets anders. Iets wat nie weggeraak het nie. Waenhuiskrans – ’n massiewe rotsformasie, so groot dat ’n ossewa daarin kon omdraai. Storms het gekom en gegaan. Skepe het vergaan. Geslagte mense het verdwyn. Maar die rots het bly staan.
Die kontras het in die lug gehang: ’n skip wat breek, en ’n rots wat bly. En toe kom die vraag, sag maar onontkombaar: Wat bly staan wanneer alles vergaan?
Dis presies in so ’n ruimte, het hy gesê, dat Jesaja se stem opklink. Nie ’n stem wat probeer versag of mooipraat nie, maar een wat eerlik is. ’n Stem wat roep, en wanneer gevra word wat geroep moet word, antwoord:
Alle vlees is gras. Al sy skoonheid soos ’n veldblom. Die gras verdor. Die blom verwelk.
Jesaja hou nie terug nie. Hy sê dit reguit: alles wat menslik is, is broos. Liggame raak moeg. Krag loop uit. Planne misluk. Instellings wankel. Selfs dit wat vandag indrukwekkend en sterk lyk, kan môre verdwyn.
Die mense wat hierdie woorde eerste gehoor het, het dit diep geweet. Hulle was in ballingskap. Hulle tempel was verwoes. Hulle land was weg. Alles waarop hulle identiteit en sekerheid gebou was, het in duie gestort. Soos mense wat in die nag wakker word op ’n skip en besef: ons is nie meer veilig nie.
Maar Jesaja se woorde eindig nie by verganklikheid nie. Daar kom ’n draai. ’n Ankerpunt.
Die gras verdor. Die blom verwelk. Maar die woord van ons God hou vir ewig stand.
Dit is waar die hoop begin. Nie omdat mense skielik sterker word nie, maar omdat God se Woord nie breek nie. Die hoop lê nie daarin dat ons nie sal wankel nie. Die hoop lê daarin dat God se Woord bly staan wanneer alles anders val.
Terwyl alles rondom Israel beweeg en verbrokkel het, het God se Woord vas bly staan. Waar mense se beloftes leeg geraak het, het God se belofte bly geld. Sy Woord was nie vasgeketting aan ’n plek, ’n tempel of ’n tyd nie. Dit het hulle bereik, selfs in ballingskap.
En toe, het hy gesê, gebeur iets ondenkbaar. Hierdie Woord kry ’n Naam. Die Woord word vlees. Jesus Christus stap die wêreld van verganklikheid binne. Hy raak ons broosheid aan. Hy dra ons pyn. Hy stap selfs die dood binne.
Maar Hy bly nie daar nie.
Waar alles wat menslik is eindig, staan God se Woord op. Lewend. Onbreekbaar. Blywend.
Dít is die hoop waarmee gelowiges leef. Nie die illusie dat storms ons sal spaar nie. Nie die belofte van ’n mak lewe nie. Maar die sekerheid dat wanneer alles rondom ons breek, iets bly staan.
Soos by Arniston: die skip het vergaan. Maar die rots het gebly.
En Jesaja se ou woorde fluister dit steeds: Ons is gras. Maar ons word gedra deur die Woord wat vir ewig staan.
En dit is genoeg.